Fabulous Fujica ST 901

Om heel eerlijk te zijn; ik ken de SLR-lijn van Fuji niet goed. De Fujica ST 901 was ook een… gokje.

Fujica ST 901

Toch besloot ik de gok te wagen op een rommelmarkt. De lens was nog in orde en de body zag er uit alsof deze van een liefhebber was geweest. Ook zat er een filterset bij van Optochrom. En een hippieschouderband met mijn favoriete kleuren, een gebruiksaanwijzing en een zwaar doorleefde readybag. De twee PC-poorten waren de dingen die me intrigeerden aan de camera. Ook heeft deze camera een M42-mount. Ha, daar had ik al lenzen van; een bescheiden Industar-50-2 pancake-objectief en een brute Jupiter-11. Wel zonder apart diafragmanokje (wat de originele Fujinon-lenzen wél hebben). Maar ze passen!

Dit prachtige toestel is in 1974 geïntroduceerd als het paradepaardje van Fuji. Hij kon wel tot 3200 ISO gaan, wat echt enorm veel was voor die tijd. De kortste sluitertijd was 1/1000s. Ook is deze camera in het bezit van een split image-zoeker, wat mijn Minolta XG-M ook heeft (en wat ik enorm fijn vind!). Wat heel nieuw was voor die tijd, was dat je de sluitertijd af kon lezen in de zoeker, mede mogelijk gemaakt door LED-lampjes. Er gaat een 6V-batterij in die je nog volop kunt krijgen (en ik alleen in huis had omdat ik die ooit voor de Yashica Electro GSN heb gebruikt). Hij is ook erg makkelijk om mee te werken, op het eerste gezicht dan.

Het eerste wat ik wil weten als ik een camera ga testen, is of de lightseals nog wel goed zijn. Want niets is zo frustrerend als ongewenste Lomo-effecten. Tenzij je er echt op kickt, dan hoef je het niet te controleren. Dus ging er maar een standaard film in, een rolletje Agfa Vista 200. Voor een testfilm prima. De Fujica ST 901 werd mijn reismaatje en mijn nieuwe BFF. Hij ging mee naar school, naar een rock ’n rollfestival in Maarheeze, naar Limburg… Er was een klik (pun intended). De Fujica heeft mijn hart veroverd <3

Ik beloofde mezelf dat het eerste rolletje wat ik in de Fujica vol schoot, ook het eerste rolletje was wat ik in de Tetenal ging ontwikkelen. Ik heb weinig zelf ontwikkelde foto’s, omdat ik vaak pech heb. Of de camera is defect, of het rolletje te oud… Dit keer moest het goed gaan, G.L. beweerde dat het doodsimpel was. Ook voor mij. Daar moet ik altijd hard om lachen, want ontwikkelen is niet mijn sterkste kant. We gingen het samen doen. Hij hield de klok bij en ik ontwikkelde. En hij beantwoordde mijn vragen, want ik lijk soms echt een kind met mijn vragen. Het zou wel de laatste ontwikkeling zijn met deze batch van ontwikkelaar, want de ontwikkelvloeistof was al aardig donker geworden. Tetenal blijkt snel, makkelijk en ideaal te zijn voor mensen die willen beginnen met het ontwikkelen van kleur. Want het lukte míj zelfs.

Toen moest ik alles nog rechttrekken wat uit de scanner kwam; ik vond dat er wel erg psychedelische platen tussen zaten, terwijl ik echt niets heb gecrost. En de negatieven zagen er ook normaal uit! Maar ik gebruik het Epson-scanprogramma niet zo graag, omdat ik liever meer controle heb over mijn scans. Dus gebruik ik sinds een maand de betaalde versie van Vuescan. Het scheelt enorm veel snelheid en ergernissen. Als ik mijn eigen houder wil gebruiken, kan dat gewoon. De Epson-software heeft daar een gruwelijke hekel aan en geeft meteen een boze foutmelding. Daar houd ik dan weer niet van 😉

bloemetjes bij de sloot

blauwe auto

kinderen

vintage reclamemateriaal

Om even duidelijk te maken dat deze Fujica-lens ook een fantastische bokeh heeft, post ik ook even deze;

katjes

Mocht je er een Fujica ST 901 tegenkomen voor een leuk prijsje; ga er gewoon voor!